Eteklerimi savura savura koştum dedemlerin evine. Ailemin önünden yürüyordum. Bir an önce varmaktı telaşımın nedeni. O vapura benzettiğim cumbalı eve. .. Huzura, bayrama, sevgiye… Çok düşmüşümdür oraya giderken. Telaşlıydım heep telaşlı. Kapıyı açan anneannemin “Yavaş çık kızım merdivenleri.” deyişi ve kimsede görmediğim sakinlikteki telaşı…
   Sofra hazır edilmiş. Yetmişlik gazi dedem sofranın başında ayağını uzatmış(Şarapnel parçası diz kapağını parçaladığından bükemezdi.) bizi bekliyor. “Dede biz geldik!” çığlığıma gülümseyerek karşılık veriyor. “Hoş geldiniz! Hoş geldiniz!”  Gülerken dişlerini hiç göremedim dedemin. Ağlarken gözyaşlarını göremediğim gibi… Neler hazırlanmamış ki… Bir gün önceden hazırlanılmış belli ki… Bayram sofrası, Allah ne verdiyse; ama emek emek emekle…
   İnsan niye dedesinin ninesinin evine hep aç gider? Ya da oraya gidince aç olduğunu hisseder? Bugün bile çözememişimdir. Galiba iştahı açan sevgi yüzünden… Paralarımız, mendillerimiz tekmili hazırdır. Biliyorum ki birazdan verilecek. Annem babam onlarla neler konuşurdu hiç hatırlamam; ama ben öyle çok şey konuşurdum ki… Sakin sakin dinlerlerdi. Dedem masal anlatmazdı bana, on yıl süren askerlik anılarını anlatırdı. Ama masal kadar sahiciydi ve ilginçti anlattıkları. O anlatılardan sonra mutlaka savaşçılık oynardık ağabeyimle.
Ve tüm düşmanları yenerdik.
  Kurban kesmenin adabı vardı o zamanlar.  Ehil kişiler vardı her mahallede. Tüm mahallenin kurbanını keserlerdi. Biz üç beş gün evimizin bahçesinde (Hiç bahçesiz ev olur muymuş…) beslediğimiz Ali’mizi ( Hepsinin adı Ali’ydi ve hep kara gözlü olurlardı) hiç üzülmeden teslim ederdik dedemizin eline. Abdestini alır, okşayarak dualar okurdu. Ve hiç direnmeden yatardı koyunlar onun önüne. Ve bütün mahalle Kamil Çavuş’un,  kurbanlarını kesmesi için sırada beklerdi. Kimse kurbanını hayır kurumlarına bağışlayıp zahmetten kaçmazdı. Çok önceden et payı gönderilecek yoksullar saptanırdı. Ayaklarına gidilir, mahcup bir gülümsemeyle bayramları kutlanırdı…
 Elindeki bıçağı doğru dürüst tutamayan,  ağzında sigarası sağa sola kan fışkırtan ve kesimin sonunda alacağı paranın pazarlığını önceden yapan cellâtlar yoktu eskiden. Kimse hiç kimse böylelerine kurbanını emanet etmezdi.
  Bayram boyunca pamuk helva, macun alacak paramız olurdu. Bayramlıklarımızı dikmek için sabahlayan annelerimiz tüm bayram boyunca tek ayaküstünde sekerlerdi. Misafir ağırlamak işi onlarındı. Biz de misafirler hiç bitmesin isterdik. Genellikle bayramlıklarımız daha birinci günden kirlenirdi. Mantar tabancası yüzünden erkek çocuklarının takım elbiseleri bir yerlerinden delinirdi.  Annelerimizin tatlı kızgınlıkları bizi etkilemezdi. Bayramdı nihayetinde. Bayram!
  Bilmiyorum böyle kaç bayramlar geçti. Gazi dedem ve anneannem bizi niye bu kadar gösterişsiz severlerdi… Neden insanlar kahkaha atmaz, gülümserdi. Neden bayramlar ilk günden sona ermezdi. Neden saygıyı sevgiyi çok iyi hissederdik de bize olağan gelirdi…
  Ve bunca kahkaha, eğlence, herkese ortak gönderilen mesajların uçuştuğu sevgisiz sevgiler arasında yitip giden böylesine gerçek masalları yaşamamış olsaydık; biz bayramlarda hüzünlenir miydik? Ne mutlu bu hüznü yaşayanlara… Bayramlar çok sürmeyecek. En azından gerçekleri kadar… Kaybettiğimiz tüm değerler gibi onları da naftalinleyip kaldırdık sandıklara. Bizden sonra da sandıkları hiç kimse açmayacak.
  Yeni bir yıla eskimişlerle girmenizi istemezdim. Yeni olan keşke yeni olsaydı. Eskilerin kırpılıp kırpılıp atıldığı ve elde kalanın yeni diye sunulduğu değerlere ben hala alışamadım.       Gençleri çok seviyorum. Maalesef yine bizim sunduğumuz bu uydurma yenilikleri kolay kolay kabullenmiyorlar. Belki de onlar yeniden kuracaklar dünyayı. Görüşemesek de gelecek bayramlarda ümidim. Karamsar değilim.
  Herkese mutlu bayramlar.