Ben bir öğretmenim okulların birinde…

Bir kapı açıldı önüme tam 25 yıl önce… İçeride neler olup bittiğini az çok bildiğim bir dünyaya… Oysa bilmediğim, hiçbir şey bilmediğimdi. İlk girişte beni bir komutan edasıyla karşılamaları gerektiğini düşünüyordum. Zafer kazanmış bir komutan… Oysa bu komutan daha savaşa girmemişti. Yine de 80’li yılların henüz bozulmamış “büyüğe sadece büyük olduğu için duyulan saygı” öğretisi gereği; layık olduğumdan fazla bir kabullenmişlik bekliyordu beni… Yaşıma yakın öğrencilerimden bir kez bile saygısızlık görmedim. Belki de Anadolu’nun bakir topraklarındaki bu insanlar, bana hissettirmeyecek kadar ince bir edayla yaşadılar hoşnutsuzluklarını… Bilemem…

 “ Hatalarını bulmak”  öylesine kolay geliyordu ki bana, hatalarımın farkına varamadım. On yıl sürdü bu farkında olamama. Çünkü on yıl boyunca “Öğretmenim, seni çok seviyorum.” cümlesi yetti bana… Ne bilirdim onların en küçük anlayışı ya da hatırlanmayı bile yeterli saydıklarını öğretmenlerine kalplerini çıkartıp vermeleri için…
O kapıdan bir girip bir çıktım aslında. Çünkü kapının dışında kendi dünyam vardı. İçinde ise onlarla paylaştığım dünya… Hangisini tercih edebilirdim ki?  İkisi de benimdi, bendendi. Anne olduğumda onları daha bir sevdim. Acılar yaşadığımda, sağlık sorunlarımla boğuştuğumda onlara daha bir yakın oldum. Sanki bensiz olamayacaklarmış gibi… Yavaş yavaş küçüldüğümü hissettim yanlarında. Yeni öğrendiğimi onlarla paylaşırken hayata dair, yavrusuna uçmayı öğreten ana kuş gibi gururlandım. Uçmayı öğrenmeleri zor olmadı; çünkü analarına güveniyorlardı…
Özgürlüğün her türlüsünde bir tutsaklık olduğunu anlatmaya çalıştım hayal kırıklığına uğramamaları için. Ve eskisinden daha çok çalıştım, çalıştım, çalıştım…
“Hayatta neyi başarabildin?”  diye sorsalar, “anneliği ve öğretmenliği”  deme vaktim yaklaşıyor. “Bir harf öğretene kırk yıl köle olunur” öğretisine sığınmıyorum asla; çünkü bu kadirşinaslık çok ağır bir yük. Taşıyamam…
Ben bir öğretmenim. Öğrenmem gereken çok şey var.  Sadece onlarla paylaşmak için. Ve hala öğrenebiliyor olduğum için.
Bir gün bitecek biliyorum. Ben ölene kadar bitmesin istiyorum. Eğer bildiğinizi paylaşacağınız birileri yoksa bilmenin ne önemi var?
Onur savaşını kaybetmemiş bir komutanım şimdi. Savaşlardan galip çıktım. Yaşadığımı hissediyorum onlarla yaşayınca. Parlamalı gözleri hayata baktıklarında; benim gözlerimdeki ışıklar sönene kadar.

Ben bir öğretmenim okulların birinde…

                                                              BİRAY