Ben tatildeyim. Yeni farkına vardım ki bir iki aydır tatildeyim. Güneşin altında aptal aptal yatmak, “param yetişecek mi acaba” deyip sık sık hesap yapmak, aynı şarkıların ardı ardına yüksek sesten verildiği bir gürültü ortamında gülümseyebilmek, erkeklerin gitgide kapandığı; kadınların ise açıldığı ( bilmiyorum daha ne kadar açılabilirler) bir yaz modasını izlerken hiç de rahatsız olmamak, esnafın gözünüze baka baka sizi kazıkladığını bilmenize rağmen” adaam sende…” diyebilmek, sözün bittiği yerde bulunmaktan dolayı her şeye gülmek, lezzetsiz ama bol çeşitli yiyeceklerle tabağını doldurup sonunda karnının doymadığını hissetmek, aptallar için hazırlanmış; Türk medyasının hoptirilom haberlerini okumak, klor ve kimyasal ilaç dolu suya gömülüp mutlu ve neşeli olmak, animatörlerin ısrarla oynattığı salakça oyunlara katılıp kazanmak için enerji harcamak… Bunlar, “ tatildeyim” diyenlerin ortak davranışlarından sadece birkaçı… Ve ben de böylesi bir tatili on gün kadar yaşadım. Sakın yanlış anlaşılmasın, yaşadıklarımdan pişman değilim. Aksine pek de mutlu oldum. İnsan her zaman böyle salakça şeyler yapamaz. Ve salaklık bazen insanı mutlu eder. Hele yanında sevdiğin insanlar varsa. Ben de sevdiğim birkaç arkadaşımla ve çocuklarımla birlikte tatil yaptım. Kim ne derse desin, güzeldi. Seneye de aynı biçimde tatilimi geçirmeye çalışacağım.

    Tüm bu anlattıklarım yazımın başındaki “tatildeyim”, “bir iki aydır tatildeyim” cümlelerinin açıklaması değildi… Burada sözünü ettiğim tatil başka… Ben bir iki aydır duygularımın tatilindeyim… Kafamın içi dipsiz bir kuyu gibi… Bu süreçte okumayı da bıraktım, düşünmeyi de… Lübnan, Büyük Ortadoğu Projesi, OKS, ÖSS, Kıbrıs, her gün katlanan şehit sayısı, İsrail ve küçük ortağı ABD’nin vahşet senaryoları, her yıl tekrarlanan orman yangınları, çevre katliamı, bitip tükenmek bilmeyen “yakaladık!” çığırtkanlığının sonucunda gördüğümüz bikini, selülit haberleri… Daha nicesi, nicesi şu birkaç aydır beni etkilemiyor ve sinirlendirmiyor. Ve bu yüzden diyorum ki aklımın, duygularımın, zekâmın, insanlığa yolculuğumun tatilindeyim… Bu tatile nasıl girdim bilmiyorum. Ama galiba yavaş yavaş bu tatilin de sonuna geliyorum. Çünkü yakınlarda çok sevdiğim iki insanın kavgası beni etkiledi ve üzdü. Ayrıca yarına dair kendi hayatımla ilgili yapacağım bir konuşmanın ön çalışması kafamda şekilleniyor. Ve yine ayrıca ezan sesi beni eskiden olduğu gibi hislendirmeye başladı. Ne dersiniz kafa tatilim bitiyor mu? Sizce hangi tatil daha yararlı? Siz hiç duygu tatiline çıktınız mı?

                                                                                 biray